Edukacja domowa zabrała moim dzieciom więcej niż się spodziewałam... Zabrała rzeczy, które były normalne. Ale okazało się, że życie bez nich jest dużo przyjemniejsze.

Zabrała porównywanie z innymi. Nie ma presji ocen, pośpiechu bo inni już to potrafią i trzeba nadgonić. W edukacji domowej nie ma przymusu, każdy uczy się we własnym tempie, tyle ile potrzebuje.

Zabrała siedzenie po siedem godzin dziennie w ławce bez ruchu. Niektórym najlepiej przyswaja się wiedzę, gdy w tle gra im muzyka. Niektórzy - gdy chodzą po pokoju, albo huśtają się na huśtawce. Jeszcze inni lubią leżeć na łóżku na brzuchu podczas nauki. Albo siedzieć na podłodze rozkładając sobie dookoła książki, z których korzysta. Edukacja domowa to nauka według własnych potrzeb.

Zabrała szkolny stres. Kartkówki, sprawdziany, odpytywanie przy tablicy. Konflikty i hejt. Z tym wszystkim mierzyć się muszą dzieci w szkołach. Edukacja domowa pozwala tego uniknąć i nie, to nieprawda że gdy dziecko ma styczność z negatywnymi zachowaniami ze strony rówieśników, to go hartuje na przyszłość. To niszczy psychicznie.

Zabrała konieczność dopasowywania się do jednego sposobu nauczania. Mogą uczyć się tak, jak im pasuje - robić projekty, rozwiązywać karty pracy, albo zadania z matematyki jakim tylko chcą sposobem a nie tym, którym powinny.

Zabrała przekonanie, że dorośli wiedzą lepiej. W edukacji domowej dzieci uczą się samodzielności, szukania rozwiązań problemów, co buduje ich odpowiedzialność i sprawczość.

Edukacja domowa wiele zabrała. Ale dała jeszcze więcej - spokój, wolność, ciekawość... Dała im dzieciństwo, które nie jest wyścigiem.